اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرگ......

داستان ِ دستانی که نیست ...

قصّه ی ِ غصّه ای است ...

که هست ...

باید رفتن را یادمان می دادند ...

واژه ها ...

اسیر ِ بُغض اند ... ،

تابع ِ سکوت امّا ...

مُردن ...

نداشتن ِ احساس نیست ... ،

نخواستن ِ احساس است ..

سنگ ِ آتش زن ...

چخماق نیست ... ،

دل ِ توست لامذهب ...

زمستان ِ توی ِ چشم های َم را نشان می دهم ... ،

دارد می لرزد ...

شرم ...

قلب ِ آدم از دست هاش شروع به شکستن می کند ... ،

دست های ِ خالی اش ...

خواب ِ دریا ماهی های ِ حوض را دق می دهد ..

خالی ِ خالی ... ،

دیگر حتیّ خیال ِ خام هم ندارم ...