اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خشمگینم از خود

بی آنکه دردی احساس کنم

خفه می شوم...از درون!

بیزارم از اندیشه ام...

نه...من ازهیچ کس دلگیر نیستم

میسی

درون من خاکستری

و میان گریستن، سکوت و تاریکی لبخند می زنم ..

روزهایم تمام نشده اند و شب ها را تا صبح ثانیه کشی می کنم ..

آدمها، حتی آنهایی که هیچگاه اسمشان را نشنیدم را می شناسم

آواتار جدیدت مبارک سما

مدتی ست
ذهنم را خالی کرده ام
از خیال

اشکهای من

صدای شکستن شیشه ی عمر

ناله های بی پایان،بگذرد بی جواب

طنینِ همیشه آشنای ما

می آید و می رود همیشه

ای تو،شایسته ی کس نباشی همچنان

بی کسی کن عمری

سکوتِ بی کسی،زیباییِ سیمایِ دل تو را دارد

گر عمری بی کس بودم از آنِ خود بودم

گر چنین باشی همه کس از آنِ تو شود

پرواز من،در خواب است

پرواز خوشی من

پر پرواز خواب آلود،در هوای گیج فصل های من

گشودن بالهایم، بهشت زیبای مرا صدا می زند

سفر، تا به سوی مقصد، اوج پرواز!

چگونه می توان پرواز کرد

بی آنکه پرواز را ياد گرفته باشی

چگونه می توان پرواز کرد

با آنکه می دانی جائی در آسمان نداری .

زندگی بودن در میان نبودن هاست ،

صدای من صدای کلامی گمشده است

که در نطفه کور می شود

که هیچ کدومشم خوب نیست

این یعنی خلاء ... یعنی اندیشه ی فرو ریختن تو ، میون انبوه فکرهای من...

یعنی متلاشی شدن یک مجسمه ی زیبا ...

آبی ها سیاه میشن

قرمزها

سبزها

.

.

.

باز هم من می مونم و خاطراتم...

خوب دیگه داماد باید سنگین باشه....لبخندملیح بزن چیه این هر 32 تا دندونت پیداست تازه بیست و سومی هم خرابه