اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از کودکی تا مرد شدن راه سختی را آمده ام

نیستی ببینی من دهان همه عاشقانه را در دوریت سرویس می کنم....

پرنده را دیدم و آموختم در آسمان آبی ای که هیچ وقت انتهایش را ندیده ام به پرواز درآیم... برگ ها را دیدم... یاد گرفتم سبز باشم،

سبزسبز، با طراوت و شاد و هر وقت خزان زردم کرد، بدانم که دوباره خواهم رویی

چقدر مرد شدن زمان میبرد !

هوای ابری خزر و آهنگهای رضا صادقی و یاد تو .............

یک ستاره از مدار چشم من گذشت

رفت ، آن طرفتر از تمام لحظه ها

رفت، تا بهار را بیاورد

رفت تا پرنده را صدا کند

;رفت تا

روزهای خالی مرا پر از خدا کند

رفت ومن

غرق بی بهانگی شدم

با عبور تو یک ستاره از مدار چشم من گذشت

رفت و آنطرف تر از تمام لحظه های من غروب کرد

...رفت و هیچگاه بر نگشت

حالی از من نمی پرسی از منی که بیقرارم

می دانم آن قدر رفته ای

که برگشتنت

مثل آرزوهای کودکانه ام

محال شده

اشک من ستاره می شود

دیگر مبخش بر من احساس دوست داشتن جاودانه را..

با یک مشت خاطره های خوب و بد

مگه میشه تا ابد زندگی کرد

همه جا اشکم سرازیر ِ و دل از زندگی سیر ِ

و انگار این روزها

دل داره میمیره و میره پی کارش..

تو دست های تو گل کردم

بزار با گریه پر پر شم....