اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ذهن آشفته مرا لبریز از خاطره کردی :

از نگاه عاشقانه ی تو خیره شدم به چشمان زیبایت ،

از سردی لحظه ها گذشتیم ،

از " من " و " تو " رسیدیم به " ما " ی افسانه ها .

و ناگهان چه بی رحمانه تازیانه زد ، جدایی .

" او " ماند و یک دنیا دلتنگی .

قلب بی تابم را می گویم .

با نگاه عاشقانه ات ،

چه زیبا جاری ساختی " دوستت دارم " را .

و جدایی ،

بی اعتنا به اشکهای رقصانم ،

" تو " را از " من " ربود

می لغــــــــــــزد نگاه خسته " من " بر نگاه خیره " تو "

و آشـــــــــــوبی از

عشقی نهفته ، خواهشی مبهم ، قصه های ناگفته ،

رازهای پنهان ، خنده های سرد

بر پا میشــــــــود .

و میـــــــــــــــــــــروی به دور دستها .

چه دشوارست باور تلخ نبودنت .

در خود خزیدم ،

خسته از نبودنت ، از ندیدنت ، از دوریت .

خیال آشفته ام نظاره گر بود ، مرا .

و چه عاشقانه فضا را آغشته کرد ، از عطر یادت .

دلتنگ نگاهت هستم ،

زندگی پاییز هم می شود, رنگارنگ, از همه رنگ, بخر و ببر!

یک روزی که خوشحال تر بودم

نذرم را ادا می کنم

تا روزهایی مثل حالا

که خستگی و ناتوانی لای دست و پایم پیچیده است

بخوانمشان

و یادم بیاید که

هیچ بهار و پاییزی بی زمستان مزه نمی دهد

و

هیچ آسیاب آرامی بی طوفان.

در این

دهکده هـــــــــــــــــای ســــــرد و خاموش

ســــــــــــــــــــــــــــــــالهاست

از سقف لـــــحظه هایــــم

یــــــــــــــــــــــــــــــــــاد تو؛

می چکد!

اگــــر باران بند آید،قطعا از این خانــــــــــــــه

می روم...........

آی عشق ،آی عشق

چهره آبیت پیدا نیست

وخنکای مرحمی

برشعله زخمی

نه شورشعله

برسرمای درون

آی عشق ،آی عشق

چهره سرخت پیدا نیست

غبار تیره تسکینی

برحضور وهن

ودنج رهایی

برگریز حضور

سیاهی

برآرامش آبی

وسبز بر گچه بر ارغوان

آی عشق ،آی عشق

رنگ آشنایت پیدانیست.

(( احمد شاملو))

توهم با من نبودی!

مثل من با من

وحتی مثل تن با من

میدونم روزات سخت،دستات خالی و سازت ناکوکه

منم خستم

اما خودتو ازمن دریغ نکن

بیا بروش من حرف بزنیم

دستاتو بمن بده

روبروم بشین

و بذار من خودمو تو چشات ببینم

همین...