داشت دفترمشقش را جمع می کرد.
چشمش افتاد به روزنامه ای که مادر روی آن برای همسایه ها سبزی پاک کرده بود.
تیترش یک "سه" بود با بینهایت "صفر".
عدد "سه"ناگهان از جا پرید.
بابا، پس فردا با بچه ها مدرسه می برنمون اردو. سه هزار تومن می دی؟
بابا باصدایی آرام :فردا یه کم بیشتر مسافر می برم...
با وعده شیرین بابا خوابید.
صبح زود، رفت کنارپنجره.
باران ریزوتندی می بارید.
بند دلش پاره شد: آخه توی این بارون که مسافر سوار موتور بابام نمی شه.
اشک توی چشمهایش حلقه زد.

باز باران بی ترانه

با تمام بی کسی های شبانه

میخورد بر مرد تنها

میچکد بر فرش خانه

باز می آید صدای چک چک غم باز ماتم

واقعی بودیم باورمان نکردند...........

مجازی شدیم [!]مان کردند..............

و چه دنیایی ساخته اند برای ما نسل سوخته........

رفیق شب های هق هق