اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

امروز
این راه را
پیاده و تنها
تا اینجا آمده ام
برای دیدن نگاهت
همراهم تنها دفتریست
که تمام نقاط سفیدش را
با نام تو پر کرده ام
این دفتر پر از گریه های من است
پر از کوچه های تنهائی
میدانم
دفترم سنگین و غمگین ست
اما نگران نباش
بــانــو
نیا مده ام
تمام این دلواپسی ها را
برایت دوره کنم
فقط به اندازه ی تازه کردن
دیداری کنارم بمان

آنقدر به
عکست خیره مانده ام
که وقتی نگاه از تو برمیدارم
چشمانت را مدام
در نگاه دیگران میبینم

بــانــو
کاش فرصتی بود تا بازهم گیلاس
درشت چشمانت را بچینم
من در پی نشانی ِ توام
امــا هیچ کس شبیه تو نیست
تو مانند رود از من گذر کردی
تو نشانم را میشناسی
من منتظرم
بـدرود
یـــــــاعـشـق

تا اینجا که رسیده ام تنهایم
شاید نوک قله تو را ببینم
و زمان بازگشت دیگر تنها نباشم

میخواهم آنقدر
مرا دوست داشته باشی
زمانی که از تو پرسیدم اهـل کجائی؟
تو بگوئی : اهـل تـو
راستی بــانــو اهل کجائی؟

صدای سوت قطار ...
امیدوارم این همان قطار باشد

قبولم کن که فرزند بهارم

هیچ راهی جز به دام افتادن صیاد نیست

مرگ حق دارد که از ما روی برگردانده است

موج،ماهی های عاشق را به ساحل ریخته

چون نی نفس کشیدن ما ناله کردن است