اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مریم شکفته می‌شود از تو

درست وقتی که

در انحنای سوره‌ی چشمت هبوط کنم.

خوشحال یا ناراحت؟

وقتی نیستی

خواب هم از من می‌گریزد.

اما من راست گفتم مهدیه النگو ندارم خو.....

از دلم گنجشک‌ها پر می‌کشند.

باز من می‌مانم و تنهایی‌ام.

امشب دل پر خونم

تکلیف من با من

روشن نخواهد شد.

یک «من»

هزاران «تو»

در رها کردن!

چای می‌نوشم

که با تلخی روزگار هماهنگ شوم!