اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نفس زمین
آلوده است؛
دلم مهتاب، می خواهد...

عجب پیوست هایی

با انفجار هر ستاره...
روح نوبل به درد می آید و
لاشه اش، وحشتناک، می لرزد!

گام به گام...
بر گردنه ی مرگ،
گره می خورد!
گیسوانم
کاش، گولِ گرد باد را
نمی خورد؛
تا همگام با گلِ سنگ؛
بر گورِگم، شده ام!
سوگوار...می گریستند!
و خونم را از
« خود » می گرفتند...

جنازه؛ با جرقه جُم
نمی خورد!

کجا، گذاشتم اش؟...

دنیا هم

معتاد شده است...

چه کامهای سنگینی

از من و ما می گیرد...