اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بشارت باران جوانه بود.

باغچه بي آسمـــــــــان...بي برگ

از در و ديوار بوي مرگــــــــــ

خیس اشک . بوسه. عرق

آرام می گرفتم اگر

دستی در حرارت پیشانی ام می سوخت

در گلوی ِ رودها،
آب نیست
تویی که می‌روی.

حتی

آهسته برای کسی شعر نگفته بودم

چقدر خودم را عاشقانه قسمت می کردم

بین عطرها و روسری ات

آن شب که بوی تو در تمام شهر پیچید

روسری تو را باد با خود برده بود

راستی من کجا

باید دنبال خودم باشم؟

این همه خدا به این همه آدم می رسد؟

این همه یاس

به این همه دلدادگی

و این همه پا

به این همه دمپایی و نان و برنج و فلفل.

[لینک]