اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حقیقت،
تصویر ساطوری ست بر سر درِ قصابی ها

مجرمی که
به جنایت خود اعتراف می کند
پیش از آنکه در برابر قاضی بایستد؛

زیر چتر رنگین کمان
آنجا که آسمان با دریا
متارکه می کند!
و امواج پر رنگ تر می شوند!

سگی بی خانمان؛
استخوانی بی رمق را
نبش قبر می کرد!
تا خشکسالی را،
از دهان من بگیرد!...

زاری ی پس از غروب را،
هرگز نخواهم شنید!

بگذارید" تا "
در شعله های سکوت خود،
بسوزم!

لحظه ها را
بر سینه ی "خورشید" آویخته ام...
بیا تا مصلوب عقربه ها
نشده ام

گیسوان خدا
زلف پریشانِ یتیمی ست
در انتظارِ نوازش دستی گرم!

.
قیامتی به پا کنم
تا دیگر بی پروا نگویند:
" دیدار به قیامت"

هر چراغِی روشن،
و هر راهی،
هموار نیست!

این روز ها
چرا ستاره ی سهیل؛
دل به چشم های "سیاه" من
نمی دهد؟
و "بوی" سوختن ام را
بر نمی تابد؟!