اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشم هایم را ببند !!...
من با چشم های باز خوابم نخواهد برد !
آن وقت باید باور کنم این زندگی ِ لعنتی
با چشم های باز ِ من
خواب نیست ...

جز این تکرار پی در پی

شهر در خواب رفته است

و ادم ها در کسوت مردگان

مرگ سپیده را

پیغام می دهند

خداوندا من از ماندن، رفتن و حتی از خود نیز مي ترسم ...

خدای خوبم، بهترینم، پناهم ده.