اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من به بوی پیراهنش مبتلا شده ام
و هر لحظه که اراده کنم
شعری برای از او نوشتن دارم !

پشت کرده ام به تمامی آنچه ناهنجارم می کند...
کجاست سمت بودن و رسیدن به حس پنهان ماندن و صمیمیت خانه ی دوست؟

خدایا!

دلم به سان قبله نماست

وقتی عقربه اش به سمت تو می ایستد ...

آرام می شود!

من دلتنگم

واقعا کاش دهخدا میدانست ،

دلتنگی معنایی ندارد

وقتی دلتنگی باید یک گوشه ای بنشینی و

بنشینی و سکـــــــوت

کدام صبح میایی؟ کدام چمدان مال توست؟بیا که درد دلم را فقط تو میفهمی . . .

چه آسان مى شود از یادها رفت