اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مثل ردپاهای روی برف

آیا می رسد؟

چشم هایت

تاروپود شعری است

که بر تن می کنم

می رقصـــــــــــــــــــــــم ...

می گــــــــــــــــردم ...

همچون کولی آشفته ای

به دور خود

می چرخـــــــم...

ثانیه هدر میدهم برای

نـــــــ رفتن ...

می چینیم...

میوه ی تقویم را...

من می شوم همان موجودی که فقط راه می رود...

مرگ را می بخشم...
بیچاره یادش نبود
سال هاست که
من مرده ام....

نفسهایم یک دَم خالی از انتهای حسرت ِ روزی که شور و غوغایی اش نیست.

پرده هم از خواب آشفته ام افتاد...