اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درختی

که از چشم هایم آب می مکد

درهاي بهشت درد دارند

به هر جا که نگاه ميکنم تو را ميبينم. تصوير تو تنها چيزيست که چشمهايم باور
ميکند. دستان لرزانم را دراز ميکنم تا صورت مهربانت را لمس کنم اما به يکباره محو
ميشود و من به ياد مياورم که تو در کنار من نيستي. چشمهايم را آرام مي بندم، صدايت
در گوشم ميپيچد، طنين خنده هايت همه جا را پر ميکند، بي اختيار لبخند ميزنم ولي
صدايت دور و دورتر ميشود و من به ياد مياورم که باز هم تو نيستي. چه شيرين است تمام
لحظه ها

من از سكوت خانه فرار كردم

سنگ نباش

به اميد اين كه در صفحه ي پاياني ِ يك كدامشان

برگردي

ندارمت

حتی میان خرده رویاهایم

درد این جاست

درست همین جا

که ترکیب صورتت را فراموش کردم

و معیار زیبایی
هر کسی غیر از توست

باید
دستی به سر و روی اتاقم بکشم

شاید زدو هر دو یک دست شدیم

از خواسته های کور کورانه

چشم پوشیدیم

همه ی عمر به هم چشم گفتیم

حتم دارم این گونه

به پای هم پیر که هیچ

عصا خواهیم شد

یک فنجان چای کنار تو.....

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!