اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حالم گرفته از این شــــــهر

ک آدم هایش همچون هوایش ناپایدارند...

فریـ‗__‗ـاد

تو چه می فهمی لامصــــــب

این روزها ادایـــــ زنده ها را در میـــــــآورم ...

از نخودی بودن متنفرم ....

دِ لمو محـــــــــــکــــــــــم گـــــــرفتمــــــــ


کهــــــــ بهــــــ اسمــــــــــ عشق غلـــــــط بی جا نکنهــ !

افسوس...رفته است و مهرش از دلم نمیرود...

بگذار خیال کنم عاشقم هستی...

وشبی زیر ریزش اشکهایمان غرق شدند...

چراغ روشن شب بود برایم...چشمهای تو !

نمیدانم چه خواهد شد ؟!

پر از دلشوره ام ...بی تاب و دلگیرم...

کجا ماندی که من بی تو

هزاران بار در هر لحظه میمیرم...