اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

قافیه بازی های یک شاعر

دل گیرم از تمام الفبای شهر بی کسی

می خواهم این بار قهقه زدنهایم از ته دل باشد ...

عاشقانه هایم را سرودم

و تو هرگز نخواندی و نخواهی خواند...

اینجا شب من طولانی است...

دلت تنگ یک نفر که باشد

ای وای اگر چونان فرشتگان لذت رنج را از ما دریغ می داشتی

و طوبی بهشت نقش تیر شکسته و دل خون چکان را از ما بر سینه به یادگار نمی داشت

ای وای اگر راه بهشت از دل جهنم نمی گذشت

و این کوره راه آتشین از بهشت،ما را به هر جهنمی که می خواستیم نمی رساند

ای وای اگر در هر کلام کلمه ای گلویمان را نمی خراشید

و بازیگاه کودک خاطرمان میدان مین خاطره ها نبود

ای وای اگر تیغ نبود و تاج خارگیسو هامان را با خون آزین نمی بست

ای وای اگر چون مرده ها مرده بودیم

و همچون آنانی که نیامدند و نمی آیند و نخواهند آمد

از نعمت هزار مرگ محروم می شدیم

ای وای اگر نبودیم....