مثه من ...

من دخیل التماسم را به چشمت بسته ام....

لعنت به رَج زدنِ تکالیفِ ....تراوشاتِ ذهنِ بیمارِ...

به خیالت نمی فهمم یواشکی مرا در خاطراتت مرور می کنی ...؟!

کاش...

تو این قدر مغرور نبود ...!

فارق از عقل شوم زندگيم ميگذرد ... با ديدن تو خستگيم ميگذرد ... ليكن همه هست وهم و خيال ... عمريست كه در سراب تشنگيم ميگذرد ... گمنام

من در این تنگنا ....
فقط
به یک جای خالی می اندیشم .....

همه میدانند

دوری توروحم رامی آزارد

کاش ...دل ....تنها می دانست .....که نباید بزرگ شود!

کاش نمی دانستم!....تا قلم فهم ، این چنین فکر ثانیه هایم را خط خطی نمی کرد....

آره

زبانم گاهی تند می شود

اینقدر خوب نباش تا اینقدر دلتنگت نشوم

فشاری که به چشمها و گلویم می آورم ،که اشکم نریزم

برار با ،فشار ِ ارتفاع ِ 10000 پاییست

آنجا که ابرها،تشکیل می شوند...

آهای ...خستگی ..

با توام

امان بده

بگذار کمی کنارش بمانم

برای مردن... ،هنوز ...وقت...هــــــــــــَ..........س...ت...

تمام شعرهای من... زیر سر توست