مادر آهسته رفت خوابیدو..

داشت خواب های خوب می دیدو....

چشم من از میان لبهایش

گل خنده یواش میچیدو...

عطسه کردودوباره خوابش برد

بوی خوب بهار پیچیدو....

خنده ای کرد آسمان بر ما

مادر هم چه خوب فهمیدو...

مهو شد بر لبانش آن لبخند

توی خوابش به تاب لرزیدو...

من نفهمیده بودم اما،که

آسمان بیخودی نخندیدو..

صبح فردا مادرم را برد

قاصدی که زبام پرّیدو...

خواب مادر هنوز پیدا نیست

کاش بودو خواب میدیدو....

نه تو از این غمِ من باخبری

و نه من از غمِ تو !

ما فقط مشترکیم،

او رفت و از شعرهای پیچدارم شبی ماند که روی تنم

بوی پلکهایش را گرفت

رسم ” خوب ” ها همین است
حرف آمدنشان شادت می کند
و ماندنشان
با دلت چنان می کند
که هنوز نرفته
دلتنگشان می شوی...

فریاد های سیگار بر انگشتانم نشانه ی سوختن انگشتانم است اسمان .ابر. سیاهی. خون.

آتش .اشک خشک شده است فریاد خفه شده است حنجره ام قفل شده است دستانم

طلسم شده است اراجیف مغزم بسیار پس خون میخورم تا زندگی دوباره بگیرم

اسمش دنیاست ...اما به حد همون دنیا دلگیرم از دنیا...

الهي مددي به حق اوليائت...

گاهی خنده بیخ گلویم را می گیرد آخرش هیچ کس نفهمید ناخوشی من چیست همه گول خوردند...

فردا یکشنبه است و
هیچ کس نمی‌داند حکایت دوشنبه چیست.

کاش رها بمیره سریال زودتر تموم بشه

هووووووووم

حامد پسرم چرا مي خندى؟

نفسم را رها میکنم

لباسم همچون روحم بر تنم سنگین شده
می روم زیر باران به حال خود زار میزنم