لعنت به زر و زور و تزویر که در پوست عدالت خواهی به خوردمان داده شد



لعنت به سرهایی که خم شدند تا شکسته نشوند

هنگامی که اندوه من و تو با هم یکی میشود

ای کاش همه چیز به اراده بود

و فرشته ها دل مرا کمتر جا به جا می کردند

کاش چشم هایت بی تو اینجا نبود

کنار خانه ای آرام

کنار خوابهای بی رنگ آغوشت...

زندگی چقدر خیالاتی ست

من پر از تصویرم

روی تمام سپیدهای من


یک چتر بگذار

شعرهای خیس من

از همه ی آسمان

باران را می برد گاهی

سروری دادا

ما که سه تاییم اینجا علیرضا چرا گفتی دو مهربان منو ندیدی اینجاآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآا

مـن مـی تـوانـم بـــــــی تــو زندگــی کنـم

امـا نقــاشـی هـای بسیــاری مـی میــــــــرد

شعــرهـای بسیــاری ســـروده نمـی شــــود

و مــن هـر شبـــ پــاهـایـم را بـه دیــوار مـی کــــوبـم

تـا دردشـان کمتــــر شــود

فکر نکنم صدف از این دیدگاهت خوشش بیاد

اونا با من

من محتاج عطر یک احساس باران زده ی نمناکم!

من محتاج توام!

هی آدم ها!



باور کنید می خواهم از شما دور بمانم!



نزدیک که میشوید،



سردی عاطفه هایتان وجودم را می لرزاند...!