محمد نوری

به صدای جاودانه ی او دلخوشیم...

دوستت که می دارم

آسمان به زمین

نزدیک تر می شود

من نمی دانم خدا

از کدام بهشت

حرف می زند

امّا حتّی اگر

چیزی شبیهِ

حوالی آعوش تو باشد

من به شیطان او هم

ایمان می آورم !

سلام ملیکممممممممممممممممممممممممممم

اين را رنگ ها مي گفتند....

دل من همانند اتوبوس های شهر شده !
غصه ها سوار میشوند فشرده به روی هم...

واقعیت...



مثل بختک روی زندگیم افتاده است.



مثل سایه ای که پاهایش چسبیده به پاهایم و هر چه می دوم باز هم او از من جلوتر است.



چند وقتی است که سنگینی طاقت فرسایش را تحمل می کنم،



شانه هایم دیگر توان ندارند،



چیزی نمانده به زانو درافتم...



زندگی مرا به بازی گرفت یا من زندگی را؟!؟!؟



با خود چه کردم من...!!!

حالا آن سوی این همه جهان
شومینه هاروشن است
رختخوابها گرم
سفره ها لبریز
دستها پر
دلها خوش و
دنیا دنیاست برای خودش

تا می‌توانی بخند!

بگذار شادی

سوژه‌ی تازه‌ای در شعرهایِ من باشد!