این روزها کوله بارم از همیشه سنگین تر است...
غصه هایم از همیشه زجر آور تر
دستانم تاب نوشتن ندارند !!!
این قلب متلاشی شده... چشمانم مدام میسوزند
حال این شده است حالم

عــــــــــشــق،
میزبانی مهربان است
گرچه برای میهمانان ناخوانده
خانه عشق،ســــــــراب است
و مایه خنده.

پشت این پنجره معراج شقایق جاری ست ...

پسرک از اینکه زن‌ها خیلی راحت به گریه می‌افتند، متعجب بود.

یک بار در خواب دید که دارد با خدا صحبت می‌کند؛ از خدا پرسید: خدایا چرا زن‌ها این همه گریه می‌کنند؟

خدا جواب داد: من زن را به شکل ویژه‌ای آفریده‌ام؛ به شانه‌های او قدرتی دادم تا بتواند سنگینی زمین را تحمل کند.

به بدنش قدرتی داده‌ام تا بتواند درد زایمان را تحمل کند، به دستانش قدرتی داده‌ام که حتی اگر تمام کسانش دست از کار بکشند، او به کار ادامه دهد.

به او احساسی داده‌ام تا با تمام وجود به فرزندانش عشق بورزد؛ حتی اگر او را هزاران بار اذیت کنند.

به او قلبی داده ام تا همسرش را دوست بدارد و از خطا های او بگذرد و همواره در کنار او باشد و به او اشکی داده‌ام تا هر هنگام که خواست فرو بریزد.

این اشک را منحصراً برای او خلق کرده‌ام تا هرگاه نیاز داشت بتواند از آن استفاده کند.

ولی خب الان که دور و برم رو نگاه میکنم میبینم تو ایرانم

به سلامتي اونايي که اين روزاشون به تظاهر مي گذره


تظاهر به بي تفاوتي


تظاهر به بي خيالي


به شادي


به اين که ديگه چيزي مهم نيست


ولي فقط خودشون مي دونن چقدر سخت مي گذره ...

اجاقشان کـــور شده است …

بسلامتي اونليي كه زندگيشونو باختن