اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اما...
سخت
به خنده ات حسادت مي كنم
سخت...

خرده اي نيست هم قافله..
زنهار كه چون
سقفي بود و بودي و شلافه اي عريان
ايمانت اگر ماند
بازآ...

كابوس مخوف مرگ...

گاهی یواشکی نگام میکنه .........

آزاد و گرســــنه؟؟؟
یا...
سیـــر و اسیـــر؟؟؟

او گریست.....

در کوچ پرستوها.....

بی شک

تو می آیی....

به شب میگم پیشم بمونه

به باد میگم تا صبح بخونه

بخونه از دیار یاری

که توش منو تنها نذاری

اگه فراموشم کنی ترک آغوشم کنی

پرنده دریا میشم تو چنگ موج رها میشم

به دل میگم خاموش بمونه

میرم که هر کسی بدونه


میرم به سوی اون دیاری

که توش منو تنها نذاری

اگه یه روزی نوم تو توگوش من صدا کنه

دوباره باز غمت بیاد که منو مبتلا کنه

به دل میگم کاریش نباشه

بذاره دردت تو دوا شه

بره توی تموم جونم

بايد راه افتاد،

مثل رودها که بعضی به دريا می‌رسند

بعضی هم به دريا نمی‌رسند.
رفتن، هيچ ربطی به رسيدن ندارد!