زخمی بر پهلویم است

بی خودی می گویند هیچ کس تنها نیست...

خیس از اشک به خانه برگشت ، به دروغ گفت چترم را فراموش کردم ...

فکر مي کني که من تو را فراموش مي کنم؟

آهای ...خستگی ..

با توام

امان بده

بگذار کمی کنارش بمانم

برای مردن... ،هنوز ...وقت...هــــــــــــَ..........س...ت...

فشاری که به چشمها و گلویم می آورم ،که اشکم نریزم

برار با ،فشار ِ ارتفاع ِ 10000 پاییست

آنجا که ابرها،تشکیل می شوند...

آره

زبانم گاهی تند می شود

اینقدر خوب نباش تا اینقدر دلتنگت نشوم

راستش را بگویم

مژه هایت آنقدر بلند وزیبا بود

که تا زمانی که نگفتی طبیعیند

فکر می کردم نیستند

مرا ببخش

چیزی‌ست در نگاهِ تو
در های‌هایِ من

تابلوی خطر...

نه تو از این غمِ من باخبری

و نه من از غمِ تو !

ما فقط مشترکیم،