اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آنقدر خالی ام که به اشاره ای فرو می ریزم...

"چه کسی می داند چه چیز در چشمان او است؟!!!!!"

اینجا حتی ،


رد پایی هم نیست...

میترسم ...

میترسم کسی بوی تنت را بگیرد،
نغمه ی دلت را بشنود،
و تو خو بگیری به ماندنش ...

چه احساس خط خطی و مبهمی است، این عاشقانه های حسود من ...

کـسـي کـه خـنـجـر بـه پـشـتـم فـرو کـرد

بـوی تـنـش آشـنـا بود . .

راسـتـی !

ايـن عـطـر را خـودم بـرايـش خـريده بـودم . . .

ما به خودمان مربوطيم،
پشتِ سرمان حرف است، هوای بَد است، حديث است
ما از پی رَدِپای باد نرفته‌ايم، نمی‌رويم.
ما دوست داريم،
علاقه داريم.
می‌رويم کُنج يک جای دور،
روياهامان را يواشکی برای هم
شبيه ترانه می‌خوانيم.
ما به خودمان مربوطيم.

بگذرد از هفت بند ما ، صدا را تر کند

قطره قطره رقص گیرد روی چتر لحظه ها