اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اینجا متفاوت بودن بی معنا است......

سردرگم در دره های سکوت...

عاجزانه دستانم را به آسمان پرواز می دهم

کاش...

کاش فقط خدا را می توان دید و بس...

کوچه های تودرتوی قلبم همه بن بست است...

احساسم در این کوچه های بن بست حبس است...

کاش دستی بتواند فقط یکی از این بن بست ها را بریزد...

مرا میبرند تا مرز بی نهایت
به سرزمینی که
از من
از تو
و دنیای شبیه ما
جداست

باید بگذریم
از این حرفها
این دل دل کردنهای بی جواز
پای شکسته ی همین قلم را...

برای رفتن ،نوشتن، برداشته ام
جائی نرفته ام
فقط پشت یک عالمه دلتنگی
گریه
و لبخندهای بی معنی گیر کرده ام

کپی .....

بگو کجای آسمان نشسته ای

خواهم آمد

در خیالم بارها به سوی تو

پرواز را تمرین کرده ام !

تو که هستی

از تاریکی خودم نمی ترسم.

در این رگ های دیوانه

خون نمی چرخد

هذیان نمی گویم

من خودم دیده ام که کوچه گریه می کردو

گلوله در گلوی تفنگ بغض کرده بود

حالا چه فرقی می کند

تو چشم هایت باز باشد یا بسته

پای این دیوار سیمانی.

این بوسه را با چسب زخم

به لبانت بچسبان

ببین که زخمی ام!

گرسنه!