اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سکوت را دوست دارم اما نه برای لبهای تو

برای هنگامی که تو حرف میزنی و من تنها گوش میدهم

ما به سکوتِ خدا عادت داریم

بشکن روزه ات را

رقص رگباری شریک می خواهد

هاج و واج مرددم

سوت می کشد سرم

مثل یک بادبادک زخمی

مجروح و در به درم

بین این آدمک ها ...

آسمان شهر هم

رنگ خاک مرده است

در هم می پیچند و عاشق تر می شوند…