اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عطر خنده هاي تو

بر صورتم جاريست

مي قاپم

در نور پاييزي

دست هاي گرسنه ات را

و

مي رقصم

روزاني را

كه نديده ام

هرگز!

شبانه

مي زنم

به درياي دلواپسي

با رنگ قرمز موهاي تو!

دوستت خواهم داشت

يادت نرود

مرا سوت بزني
در گرگ و ميش سحر!

این روز ها دعا که می کنم

می رود بالا و بالا

و دنگ می خورد به سقف

و تالاپی می افتد روی زمین

و قل می خورد جلوی پاهایم...!

اما وقتی رنگ آبی تو روی بوم ریخت

وخطوط مبهم نقاشی شکل گرفت

شکل آسمان توی ذهن زندانی ام تداعی شد

دست هایم از شوق لرزید

مشق تو خط خورد

تمام بوم های گذشته سوخت

و من دوباره نقاش شدم...