اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عشق سنگی است که بر سنگ دگر می چینند

گاه می ماند و ناگاه به هم می ریزد

تا هستی یک دنیا آرامش هست

وقتی نیستی

من و دلهره و بغض نیمه کاره !

بالای شهر

پایین شهر

فرقی نمی کند!

نگاه ها همه خاکستریست

انگار [!]ی از شک جلوی دیدمان را گرفته است!

رنگی ِ رنگی.

یک لیوان آب

می شود تمام خنکی ِ کاذبی که بعد از مدتها دویدن دنبالش بودم!.

امشب دستم دوباره به نوشتن می رود!

و این فکرم نیست که می دود

تنها طغیان واژه های پراکنده ی سر انگشتانم هستند که

خود را بعد از مدتها خالی می کنند

امشب آخرین بار است که می خواهم زندان را ببینم!

صدای من

روح من

انگار

جایی جا مانده

خیلی دور نیست

انعکاس صدایم را با خش می شنوم!

دلم چای می خواهد.

دلم تنگ شده برای روزهایی که گذشت

روزهایی که نارنج بود

حافظ بود

روزهایی که دلم عاشقی را دوست داشت

عاشق می شد

بچه می شدم

می خندیدم گریه می کردم از ته دل

روح جاری بود در سلول سلول ِ بدنم!

پنجره ی اتاق را باز می کردم

موسیقی کلاسیک گوش می دادم.

دلم تنگ شده برای آن وقت ها که

با شنیدن یک بیت شعر دلم پر می کشید

چشمانم برق می زد

نگاهم گرم بود !

شاید دلم...

سخنم سادگی و بی رنگیست

تو اگر نباشی

شانه های کدامین غزل مرا از این همه تنهایی بگیرد و من ابر

هزار دلتنگی را بر دامن کدامین آبی تا بی نهایت گریه کنم؟
به من بگو تو اگر نباشی

لذت کدامین شعر مرا به نهایت یک عشق رساند؟

باز هم مه آمد

باز هم در تشویش

رد پایت گم شد...

گم میشوم در یادت،سکوت میکنم

نمیدانم تو رفته ای یا همان که در من میجوشد تویی.........

ای مرغ دل که خسته و بیتابی

دمساز باش یا غم او،دمساز

کاش در دفترِ آرامش تو

خط پُرخاطره ای بود مرا