اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از عبور خیابان های خالی

از تماشای دست های مبهوت

و از عقربه های ساعتی که

به بطالت لحظه های من می رقصند

بازگشت پرنده پیدا نیست

زمین در گل فرو رفته

و کلید تمام فاصله ها گم

این سال ها ...

تاول تلخی هستم

زخمی

وامانده در زنجیر بودن

و مرور می کنم

سردی آه هایم را

من آواز خواندم

و این نغمه های بی پروا

رها از قلب و حنجره

اگر تنها در یاد ماه مانده باشند ،

باز هم لطف بزرگی است!

من از لای کلماتم داد می زنم

چاقو را در سینه ی خود فرو می کنم...

یک روز کنار آب و آبادانی

تنها و غریب و خطخطی می‌میریم

فریادی از تلخ ترین سکوت........

تمام شهر باران می شود


همه مهربان و عاشق

تو اما قفس می سازی

من از این که با تو هستم سر و پا نمی شناشم

تو زدی چنـــان نوائی که صـــدا نمی شناســـم

تو بگو به خود نه با من که چه داده ای به جانـم

که به جز نوای جانت نی نوا نمی شنـــاســــم

خداوندا...

می دانم که گل افشان عطایت فارغ از کرده های ماست

وگرنه من چه کرده ام که مسحق عیدانه بدانی مرا؟؟؟

من تمام عقده هایم کاغذ و طومار می شد

تار تار عقده های تو به مضراب سه تارت تار می شد

شاید تقصیر بهار است

شاید تقصیر شکوفه.

چلچله ها آنقدر خوب میخوانند این روزها

که چون منی نخوانم بهتر

و در فصلی که رنگش جرم است این روزها

همان بی صدا بمانم بهتر.