اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

با گِلهاي رُس سرخ

از تو بتي بسازم

تا فردا خدا را کم نياورده باشم

مذبوحانه


تا سیارگی کند


حول بلندایت تا ابد


و من تا همیشه


کنار افتاب های کال زمستان


تماشای انتظاری تاریک را


تجربه می کنم در خویش

مسافر ماورای برگ هم که باشی

سوزی می زند در راه

که املاءهایت همه

خط خطی

می شود

نا گهان

تا اخرین نوبت

شیون این ابشار

به اسمان هم که برسد

و هر اندازه

مو سپید کند در مسیر باد



وای....

پرنده دیگر رفته است

باد امد

اینه شکست

ومن گم شدم

زیر اوار فریادی غریب

ترانه هایم را به خاطر بسپارید

نه نیلبکی

نه دفتری

که سوز دلم را در ان شیپور کنم