اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دست ها در جیب و

چشم ها رو به زمین

هیچکس را انگار

سر جنگی نیست با این طوفان

من بی قرارم

این روزها که میرسد من بی قرارم

واژه ها رسیده اند به خیابان چشمانت

میدان دهان من

دور میزند قدمهاشان را

و من دوباره در نیمه شبی صادق

سحرخیز می شوم!



حالا آهنگ عصای من

تمام کوچه های بیدار را شاعر می کند ..

تو ماه میمانی

هر چقدر دور!

من هم که همیشه شب!

دلخوشی مرگ آوریست

مرور بی قراری عصر های آمدنت

در این غروبهای بی مهمان ...

عطر پیراهنت

جواب همه خود خواهی های شاعرانه من است!

باران

حکایت عطشناک احوال من است

وقتی که تماشا می کنمت.

سخاوت ناپایدار آسمان،

دلیل خوب ِماندن ...