اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مادرم که مُرد

گل های چادر نمازش

را به من سپردند

عمری است

چشمان من

باغبانی می کند.

به قول فروغ:

من خواب دیده ام!

هر بار که می شماری

یکی کم می شود

میوه های درختی که

نامش زندگی ست.

خنده ها

پارچه ای سپید روی زخم

نگاه کن

به سرخی بغضی که در گلو دارم.

فریاد خاموش

چقدر شبیه دریایی تو!!

مدام زیر پای مرا خالی می کنی؟؟