اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باید تقصیر تو باشد

این زمستانی که زمین هم حاضر نمی شود سفید بپوشد !!

و چطور می شود که باد

برای شب های من لالایی بخواند

و دست های تو در این شب ها نباشد

شاید هم فقط من باید با اهنگ های لایت

و قهوه های ارام و دودهای ملایم

و عکس های ابرهای سفید و شعرهای همیشه

و ادم های رنگی که هیچ کدامشان شاید رویاهای ابی نداشته باشند

بمانم

داشت هنوزم بره هاش رو می لیسید...

من جز تو

چه کسی را دارم

که مهربانم باشد

و تو جز من

که نامهربانش باشی

در شب کوچک من دلهره ی ویرانیست