اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

واژه هایم رنگ باران دارد!

من همان منـــــم

بغض زمینی ام می شکند


برای تمام دقیقه های غریب


ساعت های مات


وسال های بیهوده.


امروز مانند هر روز دیگری تو نیستی


و من شعرهایم بوی باران می گیرد


خوب می دانم که هنوز وقت گریستن نیست...

دلگیرم از سرمای افکار تو !

_که عشق را به انجماد میرساند

و انبساط خاطر مرا.....

سر در پرهایش فروبرده است

حتی اگر دل کوه هم داشته باشی


گریه ات میگیرد

تور ها عزادار ماهی ها شوند

وصخره ای که خودش را به خواب زده

دلش برای گلسنگ ها تنگ شود

وقتی هوا برای نفس ،

تنگ می شود.

قاصد بیار نامه یار عزیز را

گر دیر تر شود

خیره خیره نگاهم

سنگ می شود