اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آغازلبخندی شد،

نرم نرمک گرم

خورشید بامداد سر زد

سه تا سنجاقک

کنار هم

پروازکنان گذشتند

سرخوشم ، نمی دانم چرا ،

و این شادی

پایانی ندارد

حتی شده ازین قفس به قفسی دگر...

و پروانه ای سبز،

هر بار

خاکستر نقره ای ام را بر شب پاشیده است.

این چتر لعنتی را بردار

من دیگر بازی نمیکنم