اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در قاب خالی پنجره

به تماشای عبور ،

عبور جمعیتی شتابان در گذر

بی هیچ ترانه و

زیر باران با چتر .

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری

شوق پرواز مجازی بالهای استعاری

لحظه های کاغذی را ، روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین

سقفهای سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری

با نگاهی سر شکسته ، چشمهایی پینه بسته

خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده ، میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری

عصر جدولهای خالی ، پارکهای این حوالی

پرسه های بی خیالی ، نیمکت های خماری

رونوشت روزها را ، روی هم سنجاق کردم :

شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام ، با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من ، صفحه ی باز حوادث

در ستون تسلیتها ، نامی از ما یادگاری

صدایت پرترانه ست




صدایت ، های های عاشقانه ست




مرهم این جان خسته ست .




صدایم کن




به نجوا و اشاره

بوی نان تازه می آید ،



بوی گرمای مطبوع خانه ،



بوی شادیهای کوچک کودکانه .



این سوی من



تکیه بر سرمای تنهایی



خسته از روزمرگیها

هنوز هم گیجم ،



حجم حضور ناگهانت آنقدر عظیم بود



که مرا به بودنم امیدوار کرده ،



به دست باد سپرده ام ،



آن بغضهای بی ثمر و



آن تلخی ناگوار ثانیه ها را



در امتداد باور بودنت !



لمس گرم صدایت ،



چه شرمگین ساخته این حد و مرز جغرافیای جهان را !