اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نشستن ِ با نفرت کنار آدم ها

فرار کردن ِ از قعر ِ غار ِ آدم ها

یک گیر ساده، مرز بین ما

همیشه دلتنگی به خاطر نبودن کسی نیست
گاهی بخاطر بودن کسی ست که حواسش به تو نیست

نمی دانم گمانم باز می سازم

به جای شعر با قلبی اسیر این شب سربی...

رسم " خوب " ها همین است

حرف آمدنشان شادت می کند

و ماندنشان...

با دلت چنان می کند

که هنوز نرفته...

دلتنگشان می شوی

گاهی چه سخت می شود از عاشقی نگفت

گاهی چه سخت می شود از پشت یک نگاه

فریاد ممتد رفتن ، رها شدن

فریاد ممتد پرواز را ندید

تو روحت

اونو که خطاب جمعی زدن برای همه مگه شما خبر نداشتید؟! خطاب به من های ذهنیتونو مرور کنید دوباره