اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

صدایم کن



به شیوه ی سکوت ،



به سَبک ِ تلنگر باد



بر پنجره ها ،



به مهربانی



سایه با آفتاب ،



به رسم نوازش ِ مهتاب بر گیسوی ِ تنهایی .



صدایم کن ...



که در بی انتهاترین نقطه ی ازدحام فریاد



کم آورده ام

نبض شعرهایم

در رگهای دریایی ست

که آسمان را ، در آغوش کشیده

و من

با تن پوش آبی

در انتظار یک تپش

که به بندر رساند

این کشتی شکسته را .

میخواهم دور شوم



از تمام بودنها ،



بگذرم ، از تمام پلهایی



که با نسیمی فرو خواهند ریخت !

این درختان بی ریشه



فرزندان کدام پاییزند



که اینگونه بهار را



به سوگ نشانده اند .