اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باران می گیرد
من بی خبر از باران و آواز ناودان
کنج اتاق می نشینم
صدایی می گوید:
بیا و به تماشای واپسین بارش های زمستانه بنشین
حوصله ام نمی گیرد
تو اما
خیس باران شو
به جای من
باران پرست !
نه تو کمرنگی نه من کمرنگ
من فقط دلتنگم و تو نیز دلتنگ

جنبش سبزم دیگه

قدمتان به روی چشم

نیکوست این خواندن....

نستوه بنام مرا
در برابر خودت
كه منقوش بر قلب من است ،
عشق تو

اين پنهان و پيدا شدن ،
گردی بر اين نقش نمینشاند

آخر...
آخر...
آخر...

می لرزم در خودم
مانند بيد پريشان گيسو
كه من از آخر در هراسم خوب من!

این روزها
ورد زبان من است
که همه چیز نزدیک است
و
نزدیک است و نزدیک است
نمی دانم از کجاست
این احساس
اما به حس ِ بودنش
اطمینانی دارم ورای تصورها

خواهش می کنم ...من تهرانی هستم ..چند سالی که ساحل نشین مازنداران شدم

ایران آریایی من ....جاودان ...