اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دیگر

هیچ عابری نمی داند

آنچه بر گونه ام می دود

دانۀ اشک ست

یا انعکاس پنجره

در چشمانم

نگاهت..

بوی سیب می دهد

کمی از بهشت

برایم بگو

چشم هایت !

آه چشم هایت !

من خودم را به خواب می زدم

تو می آمدی

و به من جرأت دیدن می دادی

تا بدانم رؤیای من

برای داشتنت

باید از خواب بیدار شوم !

درود بر مهربانان...

در حریم لب هایت

با تو می شود باغچه را فهمید

دست ها را پر از باران کرد

می شود نشست

پای خاطرات ماهُ پنجره

یا غیبت شمعدانی

پشت سر شب بوها

با تو آدمی می شوم

که دوست دارم ببینمش !

تو را که می بینم

جویباری می شوم

پر از دسته گل هائی

که دلم آب می دهد

برای تو !