انـدوه که از حــد بگــذرد
جايش را مي‌دهد به يک بي‌‌اعتنايي مـزمـن !
ديـــگـر مـهـم نـيـســت :
بــــــــــودن يا نـبـــــــــودن ؛ دوست داشـتــن يا نـداشـتـــن ...

... آنـچه اهـمـيـت دارد
کــــشــــداري رخـوتـنـاک حسي است
که ديگر تـو را به واکـنـش نمي‌کـشانــــد !

و در آن لحــظه در ســکوت
فقــط نــگاه می‌کنـی و نــگاه می‌کنـی و نـــگاه

استخوان تلخ این سرنوشت

گلوی من را بلعیده است

پشت نمناکی خاموش و هوسناک کویر