اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ومن چقدر

تو را دوست دارم ....

داداش من هر موقع سر میزنم شما هستی خیلی فعالیا دمت گرم

او که رفت،


کمرم خم شده بود

نمیخواهم، برو!

نقشی به جا مانده از تو بر خاطرات کودکیم بهتر از سنگینی هر لحظه ی بزرگیت بر زندگیم است.

آن روزها جوان بودیم و خام. حالا هم اگر تو نپخته ای، من نمی توانم بسوزم...

اگر فرصتی دست میداد دستهایت را در دستهایم میگرفتم و دل به چشمانت می دوختم تا بدانی که تمام داشته هایم پوچ شده است.

درختی‌ ‌دیده ام

با فانوسی‌ سبز در دست،

و ‌بشارتی، برای‌ ‌قلبهای خسته و‌سردمان