اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چی شده‎‎

سرشارم از شور رویش
ولی آسمانی ندارم
آنقدر پاک است
احساس من
که در خاک
قلبم را
در دست باران می گذارم
می بارد
حرف هایم در بهت مرداب
و نگاهم
در لایروب فراموشی ...

ما چنان آیینه‌ها بودیم رودر رو ولی

امشب این آیینه از آن آینه غمگین‌تر است

سنگ‌دل، من دوستت دارم فراموشم مکن

بر مزارم این غبار از سنگ هم سنگین‌تر است

زیبایی نوروز



همیشه چیزی را از قلم می اندازد

Tamam tanam larzid dadash chon hameye inaei k gofti man alan daram bahash zendegi mikonam

شکایت می کنم از خود ازاین دریای طوفانی

هوابی تونفس گیراست ومن تنهای تنهایم

بیا بنگر دمی اینجا بدین دریای تنهایی