اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دارد عــادتـم مے شـود
کہ با دلهــرهـ تـو را بجویم...

بـر مـا چـہ گـذشـت ؟
کـس چـہ مــے دانـد ؟ ..

ســـقــوط
تــنـهـا از پـریـدن از پـنـجـرهـ اتـفـاق نـمـے افـتــد ..

همیـن کـه دانستمــ
همیـن کـه دانـستے
بـراے من کافے ستــــ
و ما چقـدر
چقـدر
چقـدر
تنـهایـیـمـ

رابـطه آدم ها یخچـال و لبـاسشویـے نیـست
که گارانتـے داشتـه بـاشد ؟
یـک روز هست و یـک روز نیـست
و اگر کسے تضمیـنے بـدهد دروغ گفتـه است...

همیـشه روزهـایـے هسـت کـه انـسان در آن کسانـے را
کـه دوسـت مے داشتـه است بـیگانـه مے یـابد ...

پـایـیـز هـیـچ حـرفِ تـازهـ اے بـراے گـفـتن ندارد ...
بـا ایـטּ هـمـہ
از مـنـبر بـلـنـدِ بـاد ، بـالـا که مـے رود
درخـت هـا ...
چـه زود بـہ گـریـہ مـے اُفـتـنـد /.

چه فایدهـ وقتـے این همه دور ...
وقتے هر کدام روے یـک تـکه بـالش خفه میشویـم از فریـاد ...
چه فایدهـ وقتے بـغل هامان کنار هم نیست ...
دست هامان کنـار هم نیست ...
شانـه هامان ...
چه فایدهـ اگر کلمـه ها ما را برساننـد بـه هق هق
وقتے بـغل هامان خالے ...
بـالش هامان خیس
دست هامان یـخ
وقتے جدا جدا
صبـح که بشود هر کس میرود پے خودش ,
شب دوبارهـ همیـن آهـ ، همیـن اشک ...
جدا جدا ...
چه فایدهـ وقتے تـمام نمےشود و
تـمام نمے شود و
تـمام نمے شود ...

تو
مثل بوے بعد از بارش
اولین باران شدید پاییزے میمانے
استشمام مے شوے
من تـو را نفس میکـشم و میدانم
امشب
تمامـم احـساس خواهـد بود
بخدا هیـچکس
بدون بوے باران نـخواهد مرد
تنها ،
شاید ،
چند شبی
دلتـنگ و بـارانـے بـاشد ...

همیـشه که نه
گاهے آدمے
دلش بـراے فاصله‌ها هم تـنگ مے شود
فاصله‌ ے چشم‌هـا تـا لب
فاصله‌ ے خنـده تـا خنـده‌ اے دیـگر
و هر فاصلـه‌ اے که شبـیه ِ دلـتنگے
حس ِ نیـست شدن چیزے را مےدهد
که هنــــوز هست ...

mazanne chande?

« خسته شدم ! »