اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به نام تو

با تکیه به ستون های فاصله

زیر سایه سقف تنهایی

با کمک نگاه هایی عمود بر افق

در جدال با مسلیوم های دلتنگی

به زخم بستر انتظار نائل شدم

بخت خوشش
خوشتر
می خواند

زیرقدم های


تو

وهم یا...

آخرین شعرم را که سرودم

سفر آغاز می کنم

از حلول تو در آخرین مجال

تا انتهای خیالی ترین محال

سبویی ام شکسته


هیچ می تراود از من

چون یادگار تنم، خسته

من بی او...





هیچ تر از هیچم....!

در انحنای مسدود موجها
قلب ِ عاشق ِ دریا
جستجوگر رد پای توست...
متولد شو!

به تــــــــــــــوفکر می کنم

اتاق خالــــــــــــــی ام

پر از عطر عسل

طعم غزل

و رنگ شراب می شود....

غزل بوســـــــــــــــــــــه ها...

از لــــــــــب هایم

می چــــــــــــــــــکد

صد قصه از شب های گرم یلدا

در انتظار

لحن آبـــــــــــــــــــــــــــی دیدارت

دفتر شعر من



پر از رنگ نارنج است



پر از عطر عسل لاویج



لبریز از طعم چای لاهیجان است.





دفتر شعر من



سایبان سپید دو نفره کنار دریاست...



بی قرار در قرار موج ها...



آبی آبرنگی.



دفتر شعر من خودِآبی دریاست!

این روزها

حال موجها را می فهمم...