اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دریایی از سکوت؛

در دل نهفته غرشِ طوفان سهمگین،

باز این منم...ببین!

ابرها ،

قاه قاه خندیدند.

زار زار گریستند..

درست مثل من ،

وقتی که تو ،

تاب می دادی مرا

بلند..

بلند..

تو همیشه با منی

لابلای تار و پود جان و تن

در مقابل چشمانم شب ميميرد وقتي كه اينهمه تاريكي را مي بيند!
و ثانيه ها
مضحكه ي زمان شده اند!
دلم
لباسي مي خواهد سفيد
كه بوي كافور مي دهد!
نمي خواهم بمانم و هواي آلوده را تصويه كنم!
نمي خواهم ببينم
ماهي قرمز را درون تنگ
كه بزرگترين آرزويش
پيوستن به حوضي كوچك است!
و دستي را كه
به بهانه ي دعا
سد راه پرندگان مي شود!
و
دختركي را كه از تب فاحشگي مادر
درد را حامله مي شود!
نمي خواهم ببينم...

مانده ام بدون سرنوشت
ميان دوزخي كه بر درش
حك شده "بهشت

سلام لطفا به بزرگترین گروهی که در دنبالر در حال تشکیل است بپیوندید . گروهی برای ارسال جملات زیبا و نابتان . ورود عموم آزاد و باعث افتخار است . هم اکنون 178نفر عضو گردیده اند .

شهر را

در دست هایم رها نکن

من ،

از خیابان های ابری

می ترسم !

به جنگلی می رسی

پر از پرنده های بی بال حسرت زده ای

که نگاهشان

دوخته به شاخه های سوخته ایست

که هر کدام

می توانستند ، لانه باشند...

عزیز پریشان خواب هایم

خدای من پیر است



نه گلوله نه قرص نه رگ دست . . .

آن جهان تحفه نیست می دانم

از تسلسل نمی شود در رفت

مرگ هم زندگی ست، می دانم

«نصرت رحمانی»

کی میرسد آن روز


که یکی از راه برسد

و فوت کند تمام رخوت ها را از زندگی ام !

ستاره ای نیست ..

آه که چه اندازه این آسمان ِتاریک می ترساندم !

صداي شكستنش به گوشم ميرسيد

من ديدم بغش اش شكست

گريه ميكرد

دانه هاي اشك شيشه را ميشست