اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشم هایم را می دهم


به راهی که امتدادش در گام های تو مبهم گشت!

،هیچ وقت نرفتم


تنهاتر شدم...

تا روز رشد نکرده!

ترک های لبخندم را

پر می کنم

از سایه های ریخته شده ات!

میان شامه ی ابر

و بارش گیسوان

پیر درختی ، دست و پا شکسته!

لهجه ی گنجشک

گردن آویز

باد می شود!