اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گاهی وقتها

همین جوری تعطیله
بی مناسبت
بی آنکه بخوای
بدون نوبت
نمی دونم چرا باز نیست ؟

کی فروخته شد

اون همه حوصله

جریان آب در نظرم مانند جریان زندگی می ماند!

گاه سرازیری و گاه پستی و بلندی

ولی به هر حال می گذرد

زارمیزندنگاهم سطرسطر

درپس انبوهی ازحزن

فانوس هم پت پت میکند ازتشنگی !

استاد گرامی جناب موسو یان

آمدی

با جمعیتی از اندوه آمدی

باری

خیالی نیست

دیگر با تو تنها نیستم

ای

تنهایی .

این گسل ِ زلزله خیز

خدایم را ویران کرد...