اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه شوقی

اینک که بهار

زمزمه هایش گیس تاب ِ زوزه ی تنهای باد

عطر افکنده بر روزها

مستانه می اید

چندمین شوق است

نمی دانم

تنها خاطره ام از زندگی

همان عمر مبهم تنیست

که از گِرد تابه هایش

بوی جانان می آید

کنار خزر....

یک قصه پر از دیالوگ خاموشی...

کوچه ها در پی هم باریک تر شده اند

حرف زن های محل کم

شاید

همه با هم چَت می کنند

چَت بازی ، ایمیل های بی نمازی

اینترنت جاری تر از نماز جماعت

شاید برای هیچ کس خوش آیند نیست

زنش برای چَت کردن رفته باشه کافی نت

دالان تنگی را که درنوشته‌ام

به وداع

فراپُشت می‌نگرم:



فرصت کوتاه بود و سفر جان‌کاه بود
اما يگانه بود و هيچ کم نداشت.



به جان منت پذيرم و حق گزارم!
(چنين گفت بامداد ِ خسته.)