اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گلخندی بزن بر من

تبعید می شوم به خودم

به فکر ممتد به خودم که تویی

گر می گیرم

در وطن تبعیدی ام

سرخ می شوم از شرم دیدارت

اسفند را بر خودم می ریزم

دور تو می چرخم

مبادا چشمت زند روزگار

این روزها

آب بالاتر آمده

و نمی دانم باد از کدام سمت می وزد

که هرچه می گردم

خانه تان را نمی یابم !

ببین چگونه در من حلول کرده ای

که چند پرستوی کوچک

در گلویم لانه کرده اند

چرا اینجوری کردن کاش نظرسنجی میکردن کاش نظر کاربرا براشون مهم بود

رسیدن بخیر

می لرزم

پای استرس های گاه بی گاه خودکارم

و انگشت ها

که جایی برای دویدن نمی بیند

نه !

دیگر، به هیچ

دل نخواهم بست